Nederland investeert vaak in IT zonder te weten wat het oplevert

Slechts 35 procent van de Nederlandse organisaties heeft een volledig overzicht van de IT-kosten

Ook technical debt (de digitale ‘schuld’ die ontstaat door verouderde systemen, tijdelijke oplossingen en uitgesteld IT-onderhoud) vormt een breed gevoelde rem: 60 procent ervaart het als grote of structurele belemmering voor innovatie. Toch noemt slechts 18 procent technical debt als criterium bij investerings- of uitfaseringsbeslissingen. De rem wordt dus breed gevoeld, maar komt nauwelijks terug in de besluitvorming die hem zou kunnen wegnemen. Uitstelgedrag is daarbij een patroon dat in alle vier de landen zichtbaar is: 72 procent onderschrijft dat het uitstellen van structurele IT-oplossingen leidt tot oplopende kosten en risico’s.

Binnen het onderzoek heeft Nederland de zwakste uitgangspositie als het gaat om grip op kosten en waarde van IT. Twee derde (66%) van de Nederlandse organisaties onderschrijft dat er te vaak wordt geïnvesteerd zonder te weten wat het oplevert, het hoogste percentage van alle onderzochte landen. Slechts 35 procent van de Nederlandse organisaties heeft verder een volledig kostenoverzicht, tegenover 71 procent in Duitsland, 56 procent in Spanje en 47 procent in Portugal.

Ook het meten van waarde blijft achter: 49 procent van de Nederlandse organisaties meet de waarde van digitale voorzieningen grotendeels of structureel, tegenover 77 procent in Spanje en 71 procent in Duitsland. Opvallend is verder dat 17 procent van de Nederlandse organisaties de waarde van digitale voorzieningen voornamelijk baseert op aannames; het hoogste percentage van alle onderzochte landen, ver boven Spanje (2%) en Duitsland (4%).

Thijs Otto van Es, directeur van Conclusion Strategies: “Nederland herkent het probleem scherper dan wie ook, maar vertaalt dat inzicht nog het minst naar beslissingen. Zolang technical debt en kosteninzicht niet terugkomen in de boardroom, blijft de schuld onzichtbaar oplopen. En wie niet weet wat technologie oplevert, kan ook niet beslissen wat het mag kosten. Dat vraagt om een cultuuromslag: van aannames naar harde cijfers, en van technical debt als bijzaak naar een vast criterium bij investerings- én uitfaseringsbeslissingen.”